Stomia i j-pouch - Choroba Leśniowskiego-Crohna
Informacje na temat stomii oraz j-pouchaObrazek tytułowy

Opis choroby Leśniowskiego-Crohna mogłam zmieścić dzięki uprzejmości autorów Internetowego Poradnika Medycznego. Autorem tego opisu jest lekarz medycyny Piotr Wańczura. Zamieszczony tu opis pochodzi z bardzo obszernego indeksu chorób z tego właśnie Poradnika.

Choroba L-C

Choroba Leśniowskiego-Crohna

Choroba Leśniowskiego-Crohna jak i wrzodziejące zapalenie jelita grubego należą do grupy nieswoistych zapaleń z lokalizacją w przewodzie pokarmowym. Statystycznie najczęściej procesem zapalnym objęty zostaje końcowy odcinek jelita krętego, chociaż w przypadku choroby Lesniowskiego-Crohna zapalenie toczyć się może w każdym odcinku przewodu pokarmowego od jamy ustnej do odbytu włącznie. Zmiany mogą obejmować kilka fragmentów jelita i być przedzielone zupełnie zdrowymi odcinkami przewodu pokarmowego. Ze względu na najczęstsze zajęcie końcowego odcinka jelita krętego i początkowego fragmentu kątnicy w starej nomenklaturze choroba Leśniowskiego-Crohna nazywana bywa ileitis terminalis. Nieco rzadziej proces zapalny toczy się w okrężnicy lub odbytnicy. W sporadycznych przypadkach zajęciu ulegają tylko i wyłącznie górne piętra przewodu pokarmowego. Częstość występowania choroby w Polsce to mniej niż 2-3 przypadki na 100 000 ludności. Szczyt zachorowań przypada na 15-35 rok życia.

Objawy

W dużej mierze zależy od miejsca dominującej lokalizacji. Sam początek zazwyczaj jest niecharakterystyczny i zupełnie nie wskazuje na właściwe rozpoznanie. Na tym etapie choroby chorzy skarżą się na złe samopoczucie, spadek na wadze pomimo normalnego apetytu, pobolewania w jamie brzusznej, stany podgorączkowe, a czasem gorączkę, biegunkę i wzdęcia brzucha. Ostry burzliwy początek należy raczej do rzadkości. W miarę trwania choroby objawy przybierają bardziej charakterystyczną postać. Chorzy skarżą się na uporczywe bóle brzucha, liczne wolne stolce z domieszką krwi, śluzu lub obu jednocześnie. Krwawienie jest jednak mniej nasilone niż w przebiegu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. W jamie brzusznej wyczuć można czasami różnych rozmiarów guzy wytworzone ze zrostów, pętli jelitowych, a nawet łączących je przetok (przetoki są nieprawidłowymi połączeniami, kanałami między różnymi częściami organizmu spowodowanymi zwykle stanami zapalnymi). Wokół odbytu stwierdza się przetoki okołoodbytnicze, szczeliny odbytu, a czasem także przetoki łączące poszczególne odcinki cewy pokarmowej drogami nieanatomicznymi, jak przetoki odbytniczo-pochwowe i inne. Duża tendencja do tworzenia się przetok jest czynnikiem różnicującym colitis ulcerosa od choroby Lesniowskiego-Crohna. Rozwinięty zespół chorobowy cechuje się utratą łaknienia i często zespołem złego wchłaniania. Postępująca choroba wiedzie do powikłań takich jak niedrożność, masywny krwotok czy megacolon toxicum (zespół jelita toksycznego). Istnieje również ryzyko zezłośliwienia i rozwoju raka oceniane na ok. 3% wszystkich przypadków.

Objawy chorobu Leśniowskiego-Crohna:

  • Złe samopoczucie,
  • Utrata wagi ciała,
  • Pobolewania brzucha,
  • Stany podgorączkowe,
  • Biegunka nieraz z domieszką krwi i/lub śluzu,
  • Wzdęcia brzucha,
  • Wyczuwalne twory guzowate w brzuchu,
  • Przetoki,
  • Szczeliny odbytu.

Badania diagnostyczne

Właściwe rozpoznanie ustala się na podstawie obrazu klinicznego oraz badań dodatkowych z badaniem endoskopowym (rektosigmoidoskopia) lub radiologicznym na czele. Badanie radiologiczne przewodu pokarmowego polega na wykonaniu serii zdjęć rentgenowskich jamy brzusznej po wcześniejszym połknięciu przez pacjenta papki barytowej ułatwiającej dokładne oglądanie jelit. Wykazują one odcinkowe zwężenia światła jelita, zaburzenia motoryki, obecność przetok i pseudouchyłków oraz typowy dla opisywanej choroby obraz "kostki brukowej", będących linijnie przebiegającymi owrzodzeniami. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się wzrost ilości białych krwinek krwi - tzw. leukocytów obojętnochłonnych i białek ostrej fazy (to białka, których poziom wzrasta w stanach zapalnych) jak CRP, orozomukoid. Obniżeniu ulegają natomiast poziomy białka całkowitego, albumin, żelaza (chociaż wzrasta poziom transferyny - nośnika białkowego żelaza we krwi), wit. B12, cynku, magnezu i kwasu foliowego.

Leczenie

Rozpoczyna się zawsze od wprowadzenia zmian w trybie życia chorego, których celem jest unormowanie jego życia i eliminacja czynników stresowych. Równocześnie wprowadza się dietę bezresztkową, małotłuszczową, a w ciężkich przypadkach stosuje się czasem żywienie pozajelitowe. W leczeniu farmakologicznym lekami pierwszego rzutu są hormony kory nadnerczy - kortykosteroidy i Sulfosalazopirydyna, stosowane drogą adekwatną do stopnia zaostrzenia rzutu. Wobec ich nieskuteczności stosuje się leki immunosupresyjne jak azatiopryna, Merkaptopuryna, czy Cyklosporyna. Powikłania ropne leczy się antybiotykami o możliwie szerokim spektrum działania. Przy przewadze biegunek podaje się środki przeciwbiegunkowe o sile działania zależnej od nasilenia dolegliwości i ewentualnych zaburzeń elektrolitowych. Nieskuteczność farmakoterapii skłania do podjęcia decyzji o leczeniu operacyjnym. Wskazaniami do niego są niedrożność jelit, ropne i nieanatomiczne przetoki, masywne krwawienia, powikłania okołoodbytnicze i wreszcie podejrzenie zmiany rakowej. Po uzyskaniu remisji konieczne jest jeszcze dalsze leczenie lekami pierwszego rzutu w dawkach stopniowo malejących.

Do góry
Strona ma charakter wyłącznie informacyjny i korzystanie z niej nie może zastąpić porady lekarskiej.
Autorka i webmaster: